Na het golden visa

Het besluit van Portugal om het ruimhartigste hoofdstuk van zijn golden visa te sluiten maakte geen einde aan investeringsmigratie. Het professionaliseerde die.

Jarenlang werden Zuid-Europese residentie-door-investering-programma’s als een product verkocht: een drempel, een advocaat, een bos sleutels. Toen Lissabon de regels aanscherpte en Madrid de zijne, verdampte de markt niet. Ze segmenteerde. De opportunistische koper van een toeristisch appartement vertrok. De koper die een verdedigbaar actief, een schoolplaats en een tweede operationele basis wilde, bleef.

De Spaanse kust- en eilandmarkten namen een deel van die verplaatsing op, maar niet als een simpele overflow. De vraag draaide naar objecten die zonder visumverhaal werken: jaarrond bezetting, heldere titel, een community waar een buitenlandse eigenaar echt in kan leven. Griekenland en Cyprus zagen dezelfde sortering. De brochuretaal van «residentie» is vervangen door het koelere vocabulaire van «allocatie».

Wat het meest veranderde is de due diligence. Banken, notarissen en belastingadviseurs zitten nu in het eerste gesprek, niet in het laatste. Een grensoverschrijdende aankoop die herkomst van middelen, houdstructuur en exit niet kan uitleggen, is geen vertraagd dossier meer. Het is een geweigerd dossier.

Dat is gezonder dan het lijkt. Een markt die van een politiek instrument afhangt, kan op een parlementaire middag worden gesloten. Een markt die van klimaat, infrastructuur en relatieve waarde afhangt, is trager te verzinnen en trager te vernietigen.

De kantoren die de volgende cyclus winnen, zijn niet die nog een programma adverteren dat niet meer bestaat. Het zijn die een gezin uit Praag of Hamburg door een Spaanse of Portugese aankoop kunnen leiden als een vennootschappelijke daad: schoon, gedocumenteerd en onverschillig voor de volgende visakop.

Een markt die van een politiek instrument afhangt, kan op een parlementaire middag worden gesloten.

Dit artikel is elektronisch vertaald.